قالا رَبَّنا گفتند اى پروردگار ما إِنَّنا نَخافُ به درستى كه ما مىترسيم أَنْ يَفْرُطَ عَلَيْنا از آنكه فرعون پيشى گيرد بر ما يعنى تعجيل كند به عقوبت ما و نگذارد كه معجزه به دو نمائيم أَوْ أَنْ يَطْغى يا آنكه زياده كند طغيان خود را و نسبت به حضرت مقدس تو سختى بىادبانه گويد قالَ گفت خداى كه اى موسى ع و هارون ع لا تَخافا مترسيد از افراط و طغيان او إِنَّنِي مَعَكُما به درستى كه من با شمايم بحفظ و نصرت أَسْمَعُ مىشنوم دعاى شما يا آنچه او گويد نسبت من وَ أَرى و مىبينم آنچه كند با شما خاطر جمع داريد كه من شنوا و بيناام نگذارم كه ضررى بشما رساند فَأْتِياهُ پس برويد به دو فَقُولا پس بگوئيد إِنَّا رَسُولا رَبِّكَ ما هر دو فرستاده پروردگار توايم فَأَرْسِلْ مَعَنا پس بفرست با ما بَنِي إِسْرائِيلَ فرزندان يعقوب را تا بارض مقدّسه باز رويم كه مسكن آباء ما بوده وَ لا تُعَذِّبْهُمْ و عذاب مكن ايشان را به تكليف اعمال شاقه و گرفتن مقاطعه و قتل اولاد قَدْ جِئْناكَ بِآيَةٍ به درستى كه آورديم ما ترا نشانى يعنى معجزه مِنْ رَبِّكَ از نزد آفريدگار تو وَ السَّلامُ و سلام ملائكه يعنى خزنه بهشت عَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى بر آن‌كس كه پيروى ايمان كند و راه راست رود يا سلامت هر دو سرا مر او راست إِنَّا قَدْ أُوحِيَ إِلَيْنا به درستى كه وحى كرده‌اند بما يعنى پروردگار ما حكم فرمود أَنَّ الْعَذابَ به‌آنكه عذاب دنيا و آخرت عَلى مَنْ كَذَّبَ بر آن‌كسست كه تكذيب كند آن را كه آورده‌ايم وَ تَوَلَّى و پشت بر آن كند و از ان اعراض نمايد پس موسى ع و هارون عليهما السلام به حكم الهى بدرگاه فرعون آمدند و بعد از مدتى كه ملاقات او ميسّر شد گفتند ما رسولان پروردگاريم و ترا به عبادت او مىخوانيم و آن كلماتى كه حق تعالى تلقين كرده بود ادا كردند - قالَ گفت فرعون فَمَنْ رَبُّكُما يا مُوسى پس كيست پروردگار شما اى موسى ع كه مرا به پرستش او دعوت مىكنيد نكته در آنكه موسى ع را به ندا تخصيص كرد به‌آنكه خطاب با هر دو برادر بود آنست كه دانسته بود كه بر زبان موسى ع عقده هست و سخن او نيك مفهوم نمىشود و خواست كه او را نزد حضار مجلس انفعال دهد و از انحلال عقده خبر نداشت پس موسى ع به زبان فصيح قالَ گفت رَبُّنَا الَّذِي پروردگار ما آن‌كس است كه از محض رحمت أَعْطى داده است كُلَّ شَيْءٍ هر چيزى را از انواع مخلوقات خَلْقَهُ صورت او و شكل او لائق و موافق حال او يا داد هر يك را از خلائق آنچه قوام و استقلال در وجود معاش بدان است ثُمَّ هَدى پس راه نمود او را بدان يعنى شناسا گردانيد به كيفيت انتفاع از ان يا هر حيوانى را زوجه داد نظير او در خلق و صورت و راه ازدواج و امتزاج به دو نمود و گفته‌اند خلقه مفعول اوّل است و تقدير كلام اينكه داد آفريدگان خود را هر چيزى كه بدان محتاج‌اند و چون مقصود بيان معطى به است آن را تقديم كرد و فرعون كه اين سخن بشنيد بترسيد كه مبادا قوم او به عبادت چنين خداى ميل‌كننده سخن بجاى ديگر كشانيد و جهت تعجيز موسى ع -